บทที่ 12

น้ำตาก็ไหลทะลักออกมาทันทีที่ฉันปิดประตูห้องนอน

โง่เง่า บ้าที่สุด

สามปีของการแต่งงานตามสัญญา แต่ฉันก็ยังกำจัดความหวังโง่ๆ ในใจที่ว่าเขาจะสนใจใยดีออกไปไม่ได้ ฉันยกมือที่พันผ้าพันแผลขึ้นปิดหน้า พยายามจะห้ามน้ำตา แต่มันก็ไม่เป็นผล

ฉันเคยคิด...แค่ชั่ววินาทีเดียวตอนที่เขาปรากฏตัวข้างนอก...ว่าการที่ฉันเกือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ